Je roeping volgen...

In het nieuwste bisdom­blad SamenKerk wordt aan­dacht besteed aan de bij­zon­dere roe­ping tot het diaconaat en het pries­ter­schap, want we mogen ons verheugen in de diaken­wij­ding van zes kan­di­da­ten op 31 ok­to­ber in de Haar­lemse ka­the­draal. Vijf van hen op weg naar de pries­ter­wij­ding, één als per­ma­nent diaken.

Ik nodig u dan ook van harte uit om die dag aan deze bij­zon­dere plech­tig­heid deel te nemen, want het is een vreug­de­volle dag voor het hele bisdom. Maar wat is ‘roe­ping’ eigen­lijk? Wanneer heb je een roe­ping? En wat houdt het in?

Keuzes

Pries­ter of diaken wor­den en/of een keuze voor het kloosterleven zijn niet de enige roe­pingen. Iemand kan ook ge­roe­pen wor­den tot het huwe­lijk of om als alleen­staande te leven. Het diaken- of pries­ter­schap zijn wel ‘bij­zon­dere roe­pingen’, want wie zo’n weg opgaat kiest ervoor om zijn of haar leven geheel aan God toe te wij­den in een leven van eenvoud (armoede), celi­baat (kuis­heid) en ge­hoor­zaam­heid. Dit wordt ook wel het volgen van de ‘evan­ge­lische raden’ genoemd, omdat Jezus zelf in zo’n levens­wij­ze is voor­ge­gaan en die aanbeveelt als iets goeds en moois.

Maar eigen­lijk vind je in iedere levensroe­ping wel iets terug van de evan­ge­lische raden, ook bij­voor­beeld in de roe­ping van gehuw­den. Dit wil zeker niet zeggen dat een andere levensweg dan die van een pries­ter of kloos­ter­ling min­der goed zou zijn. Voor iedere persoon geldt dat de beste levens­keuze, die je kunt maken, de weg is waartoe God je roept. Maar hoe kun je weten welke weg dat is? Dit is een be­lang­rijk teken: een goede keuze zal je vrede, vervulling en vreugde schenken...

Inner­lijke vrij­heid

Bij het maken van keuzes is het altijd goed om eerst wat afstand te nemen en je niet door je emoties en verlangens te laten bepalen. Ik wil dit graag, maar wil God dit ook? En, ben ik bereid om mijn verlangen los te laten en een andere weg te gaan, als dat is wat God van mij vraagt? Pas als je inner­lijk voldoende vrij bent, kun je echt kiezen en een goede keuze maken. Dat geldt zelfs als je bij­voor­beeld verliefd bent. Neem even wat afstand. Stel je daarbij je toe­komst reëel en concreet voor. Is dit de vrouw of man met wie ik mijn leven wil delen? Zal ik een diaken/pries­ter en her­der zijn voor mensen? Is dat Gods wil voor mij?

Gods weg voor mij

Als de weg die je gaat inder­daad jouw roe­ping is, zul je dus vervulling, vreugde en vrede ervaren, ook al zal die weg gepaard gaan met strijd. Ten diepste zul je ervaren: dit is Gods weg voor mij. Dit maakt me gelukkig met een vreugde en vrede die komen van God. Je hoeft niet bang te zijn: God staat je bij.

Persoon die je bent

Maar de persoon die je nu eenmaal bent, zal blijven bestaan; dat is een per­soon­lijk­heid met talenten en min­pun­ten. Wie zijn gebreken kent, heeft al veel gewonnen. Ook beko­ringen en verlei­dingen blijven op je afkomen. Leven is strij­den, zon­der strijd is er geen leven. Daarbij kunnen we niet zon­der gees­te­lijk voedsel op onze levensweg. We hebben steeds weer nieuwe in­spi­ra­tie nodig. Wie getrouwd is, moet de relatie blijven voe­den; wie pries­ter is, zal zijn roe­ping steeds weer nieuwe glans moeten geven. En voor bei­den geldt: met Gods hulp. Anders ga je denken dat het gras van de buurman groener is...

Roeping vraagt offers

Iedere roe­ping vraagt offers. Laten we de offers die onze roe­ping vraagt, van harte brengen. Offers met liefde dus. Heel de samen­le­ving wordt mooier en men­se­lijker door de offers, die wij met liefde brengen. En als je een bepaalde roe­ping gaat volgen, stel je dan heel concreet voor hoe dat zal zijn en met name welke offers daarbij horen en wat je zult doen om daaraan te beant­woor­den. Bereid je met name op de moei­lijkere aspecten van je roe­ping voor. En ver­trouw niet alleen op jezelf maar vooral op de kracht die van God komt. Zo is het celi­baat van de pries­ter of de kloos­ter­ling niet iets wat die er ‘op de koop toe’ bij kan nemen. Dat zal een bewuste keuze moeten zijn.

Elkaar steunen

En we moeten elkaar steunen. Niemand is ge­roe­pen om alles alleen te doen. Aandacht en zorg-voor-elkaar zijn van wezen­lijk belang. Gewone medemen­se­lijke steun, maar ook een biecht­va­der of gees­te­lijk leidsman zullen een goede hulp kunnen zijn.

Met Gods zegen

We hebben allemaal een roe­ping. God heeft met ieders leven een bedoeling. We zijn blij en dank­baar om de (jonge) mensen, die de roe­ping hebben ervaren om diaken en pries­ter te wor­den. Van harte wens ik de wij­de­lin­gen dan ook een goede en gezegende toe­komst, en ieder­een vreugde en voldoe­ning in haar/zijn levensroe­ping!

+ Johannes Hendriks Bis­schop van Haar­lem-Am­ster­dam