Bisdom Haarlem-Amsterdam












Delen:
meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook
Volgen:
link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten volg Bisdom Haarlem-Amsterdam op Twitter volg Bisdom Haarlem-Amsterdam op Facebook

Een nieuw begin

Blog #4

gepubliceerd: donderdag, 3 mei 2018

5.30 uur

Na een lange nacht van strijd met een volhar­dende broe­der mug, is het tijd een nieuwe dag te gaan beginnen. Vandaag zullen we Clara beter leren kennen; de vrouw die tegen beter weten in die vrijgevochten monnik Fran­cis­cus wilde volgen. Ik kan haast niet wachten!

8.30 uur

Vanaf ons hotel ver­trek­ken we lopend naar de basiliek van Santa Maria degli Angeli. Eenmaal daar wordt onze blik direct getrokken door het kleine kerkje dat mid­den in de enorme basiliek staat; de Portiuncula. Het is de heiligste plaats voor Fran­cis­ca­nen, mede omdat Fran­cis­cus hier stierf. Maar daarover straks meer. Want eerst is het tijd om opnieuw met elkaar de Eucha­ris­tie te vieren.

Vandaag is mgr. Hendriks hoofd­cele­brant. Met pakkende woor­den (s)preekt hij over de kracht van ver­ge­ving. Deze ver­ge­ving is nood­za­ke­lijk, zeker binnen intieme relaties zoals die met de levens­part­ner, of die met God. De ver­ge­ving maakt het moge­lijk om opnieuw te beginnen, ondanks dat het veel moed en volhar­ding vraagt. Juist de oprechte keuze voor zo'n nieuw begin stelt de mens in staat in groei ver­der te komen in het leven.

De woor­den sluiten naadloos aan bij de hele entourage. Want in deze kerk kan men de zo­ge­naamde 'Porziuncola aflaat' verdienen; gebaseerd op het visioen van Fran­cis­cus die al bid­dend in de Portiuncula tot God noemt dat hij ernaar verlangt dat ie­der­een die in deze kapel komt bid­den, volle­dig vrij gemaakt wordt van zon­den en zo opnieuw kan beginnen. God willigde die wens in, waardoor ook wij vandaag de kans hebben om dat wat we toch beter anders had­den kunnen doen achter ons te laten.

Maar de kapel is ook om een andere reden symbool voor een nieuw begin: het was deze kapel waarin Clara, als dochter van een adellijke familie, op palm­zon­dag 1211, totaal tegen de wil van haar familie in de geloftes van ge­hoor­zaam­heid, kuis­heid en vooral armoede aflegde aan Fran­cis­cus en zo de orde van de Clarissen oprichtte. Fran­cis­cus beves­tigde dat nieuwe begin in armoede, kuis­heid en ge­hoor­zaam­heid door het afknippen van Clara's haren.

De kapel, die bijna nog kleiner is dan onze hotel­ka­mer (...), is rijke­lijk versierd met fresco's van Maria. Ze ademt een sfeer van hei­lig­heid uit, die wordt bena­drukt door de latijnse woor­den op de drempel: dit is heilige grond.

11.00 uur

Van heilige grond ver­plaatsen we ons naar profane grond, om voor de basiliek een groeps­foto te maken. Daarna gaan we door naar Rivotorto. Hier woon­den Fran­cis­cus en zijn eerste (manne­lijke) volgelingen en ver­zorg­den zij melaatsen, met gevaar voor eigen leven. Die neder­zet­ting is in de 15e eeuw herop­ge­bouwd, waarna men er in de 18e eeuw een kerk overheen bouwde. Het gevolg is een soort 'op­gra­ving' mid­den in een kerk - erg crea­tief!

Toch is het mooiste hier mis­schien wel het beeld buiten de kerk: Fran­cis­cus wast een melaatse man, die zo walgde van zijn eigen lichaam dat hij iedere ver­zor­ger de huid vol schold, in de hoop dat hij niet meer terug zou komen. Maar Fran­cis­cus haakte niet af; hij vergaf de man telkens en volhardde zelfs in het bid­den voor hem. Uit­ein­de­lijk genas de man op won­der­baar­lijke wijze. Over een nieuw begin ge­spro­ken!

12.00 en 16.30 uur

Toch startte het grote verhaal van Assisi allemaal op een andere plek, name­lijk in de San Damiano. Hier bad Fran­cis­cus en kreeg hij die grootse opdracht Gods Kerk te repareren. En hier verbleven Clara en haar zusters zeker 40 jaar lang tot na Clara's dood, twee dagen nadat de paus haar orde offi­cieel had erkend als een orde die het recht had geen bezit te hebben.

De bij­zon­dere San Damiano ligt lager op de berg en mid­den tussen boom­gaar­den; een omge­ving die in zich­zelf sereen is. Het is dan ook niet gek dat Fran­cis­cus hier zijn zonne­lied schreef. Wil je Fran­cis­cus en Clara begrijpen, moet je de San Damiano hebben gezien. Kortom: de ver­wach­tingen zijn hoog gespannen als we onderweg zijn naar deze plek. Hoe dich­ter­bij we bij het kerkje komen, hoe stiller we wor­den. Eenmaal op het pleintje ervoor is het zelfs bij­zon­der rus­tig en stil. Te rus­tig en stil, zo blijkt... de San Damiano is name­lijk dicht: siësta ofzo. Oh nee!

Gelukkig leidt onze gids, na een uit­ge­breide lunch en vrije tijd in Assisi, ons er later opnieuw naartoe. En dan is het kerkje wel open.

Ook de San Damiano is klein. Het kerkje is donker en qua versie­ring erg sober. Het is een wereld van verschil met de San Francesco's van gis­te­ren, niet alleen wat pracht en praal betreft... Ook de sfeer is volle­dig anders: waar in de grote kerken de ge­meen­schap de ruimte tot heilige kerk maakt, maakt de ruimte hier zich­zelf heilig... de aanwe­zig­heid van Fran­cis­cus en Clara is haast voel­baar, naast de sacrali­teit van de kerk zelf.

Mijn deel­groep, die in deze herkan­sing het kerkje te bezich­tigen wat min­der stilte in acht had geno­men, valt op het moment van binnentre­den in verba­zing stil, gaat zitten en... luistert naar wat de stilte wil zeggen. Heel bij­zon­der, zeker omdat de stilte blijft wanneer we de overige ver­trek­ken bekijken. Dit ís heilige ruimte, waarin ons de woor­den wor­den ontnomen en alleen voorzich­tig gefluister past. Wauw!

17.15 uur

Het voorzich­tig gefluister neemt in onze ver­volg­tocht vol napraten lang­zaam maar zeker weer een normaal volume aan. De zon is ondertussen volop gaan schijnen en opgewekt lopen we naar het hotel; een wan­de­ling van ongeveer 5 kilo­me­ter.

Het is een wan­de­ling met bij­zon­dere gesprekken. Ik spreek met twee jonge se­mi­na­risten van het semi­na­rie Re­demp­to­ris Mater uit Nieuwe Niedorp. Hier wor­den pries­ters van de neo-catechemunale weg opgeleid. De jongens komen wer­ke­lijk vanuit de hele wereld en kiezen er op jonge leef­tijd al voor om hun eigen land te verlaten om elders pries­ter te wor­den. Zo ook deze bijna-of-nog-net-geen-twinti­gers. Ze komen uit Zuid-Amerika en wonen nu sinds een paar maan­den in Neder­land. Het Neder­lands zijn ze volop aan het leren, in het ver­trouwen ooit als pries­ter in de Neder­landse kerk­pro­vin­cie te werken en te getuigen. Het is een radicale keuze voor een nieuw land met een nieuwe taal en nieuwe mensen.

De jongens zijn in hun keuze een hedendaags voor­beeld van wat Fran­cis­cus en Clara ooit deden: ze storten zich vol overgave in een nieuw begin. Het besef roept de woor­den van de hulp­bis­schop van van­och­tend nog even in gedachten en zet me aan het denken: wat betekent een nieuw begin eigen­lijk?

Lizette Romijn

(deze verlate blog hoort bij woens­dag 3 mei)




Bisdom Haarlem - Amsterdam • Postbus 1053 • 2001 BB  Haarlem • (023) 511 26 00 • info@bisdomhaarlem-amsterdam.nlDisclaimerDeze website is gerealiseerd door iMoose