Onnozele Kinderen

foto: MrArifnajafov

Het feest van de Heilige Onnozele Kin­de­ren (28 de­cem­ber) her­denkt de kin­dermoord te Beth­le­hem, be­schre­ven in Matteüs 2,16-18. Koning Herodes, bevreesd voor de pas­ge­bo­ren “koning der Joden” van wie de Wijzen had­den ge­spro­ken, liet alle jongens van twee jaar en jon­ger in Beth­le­hem en omstreken doden. Het Kind Jezus ontkwam doordat Jozef, gewaar­schuwd in een droom, met Maria naar Egypte vluchtte.

De Kerk eert deze kin­de­ren als de eerste mar­te­la­ren van Christus. Zij stierven niet uit vrije keuze of met een belij­denis van het geloof, maar in plaats van Hem en uit haat tegen Hem (in odium Christi). Hun dood telt daarom als echt marte­laar­schap. Au­gus­ti­nus noemt hen “bloemen van de mar­te­la­ren”: zij wer­den gekroond zon­der strijd, nog voordat zij kon­den spreken. De traditie spreekt van een doopsel des bloeds (baptismus sanguinis): hun bloedverlies verbindt hen met het heils­werk van Christus, analoog aan het water­doopsel. God, die niet gebon­den is aan de zicht­ba­re sacra­menten, ont­vangt hen in Zijn barm­har­tig­heid.

Feest­dag 28 de­cem­ber

Binnen het kerstoctaaf (25 de­cem­ber-1 januari) vormt 28 de­cem­ber de vierde dag, na Stefanus (de eerste marte­laar die bewust en vrijwillig voor Christus stierf) en Johannes de Evan­ge­list (de getuige van het vleesgewor­den Woord). De Onnozele Kin­de­ren zijn de eerstelingen van hen wier bloed voor het Kerst­kind vloeide. Hun feest toont dat de komst van Christus al on­mid­del­lijk weerstand oproept en dat zelfs de kleinsten en meest weer­lozen deel kunnen hebben aan Zijn over­win­ning.

Zo verbindt het feest de vreugde van Kerst­mis met de reali­teit van het kruis: het Licht is geko­men, en de duisternis verzet zich al in de wieg.

Onnozel

‘Onnozel’ komt van het Latijnse innocens: on­schul­dig, zon­der schuld. Zo heten de kin­de­ren van Beth­le­hem in de litur­gie. Later ging het woord ook ‘naïef’ en ‘dom’ betekenen en kreeg het een negatieve conno­ta­tie. Daardoor klinkt de naam nu als scheld­woord, terwijl de Kerk slechts hun onschuld bedoelde. Som­mi­gen zeggen daarom liever ‘On­schul­dige Kin­de­ren’.