Woord van de bisschop

Mijmeringen bij de vakantietijd

De vakantie­tijd is be­gon­nen. Velen van ons zullen weer duizen­den kilo­me­ters overbruggen en mis­schien uren files op de koop nemen om dat ene bij­zon­dere plekje te vin­den, waar we hopen voor geest en lichaam wat ontspan­ning en nieuwe kracht te vin­den.

Ook ik hoop een paar weken wat los te komen van alle dage­lijkse beslomme­ringen en problemen. Het valt me meestal niet ge­mak­ke­lijk. Veel zaken neem je in je hoofd mee en als ik het net begin los te laten, gaat meestal wel de tele­foon om me een nieuwe kwestie voor te leggen. Met een zekere weemoed denk ik wel eens terug aan de vakanties van m’n jeugd­ja­ren.

De jaar­lijkse vakantie was altijd weer een heer­lijk avontuur. Vakantie was in mijn kin­der­tijd - ik spreek nu over de jaren vijf­tig - nog helemaal geen zaak van eni­gerlei reis­plan­ning, organi­sa­tie of ook stress. We stapten gewoon in de auto, vader, moe­der en vier kleine kin­de­ren op de achter­bank, en reden weg, Europa tegemoet.

Als kin­de­ren mochten we elke ochtend op de kaart kijken en beslissen waar we die dag naar toe zou­den gaan. ‘s Avonds werd een hotelletje gezocht. Meestal lukte dat vrij snel, soms niet. Ik herinner me dat we laat op een avond in Salz­burg aankwamen. Alle hotels waren volge­boekt. Na uren zoeken zette vader de auto aan de kant en wist het ook niet meer.

Zoals ge­woon­lijk zei moe­der: “We gaan bid­den.” We had­den net een paar wees­ge­groetjes gebe­den of er stopte een auto naast ons met een Oos­ten­rijks echtpaar erin. “Suchen Sie Unterkunft?”, vroegen ze, “folgen Sie uns”. Ze gingen ons voor naar een prach­tig landhuis waar we enkele dagen grootse gast­vrij­heid genoten en door de hele omge­ving wer­den rondgeleid.

Het was, zeker in ons gezin, nog de tijd van een­vou­dig onge­com­pli­ceerd geloof. Problemen wer­den met gebed opgelost. Zoals in elk katho­liek gezin gingen vader, moe­der en de kin­de­ren elke avond op de knieën bij een stoel om samen de rozen­krans te bid­den. Het hield hen vast bij elkaar en bij God.

Een andere keer sliepen we in een prach­tig hotel, direct aan het Como meer. Daar had ik m’n eerste reli­gi­euze erva­ring. Ik heb het al eens ver­teld. Ik was een jaar of tien en lag die nacht in bed en dacht: Alles is perfect. Een gelukkig gezin. Ge­zond­heid en wel­vaart. Vakantie aan een prach­tig meer. Beter kan het leven niet wor­den.

Er overviel me een intense droef­heid. ‘Is dit het nou?’, dacht ik, ‘is het leven alleen maar proberen wat geluk vast te hou­den?’. Ik voelde dat het niet genoeg was, maar kon het als kind nog niet dui­den. Al onze verlangens zullen pas vervuld wor­den in de eeuwig­heid. Wel voelde ik God dicht bij me. Uren lang lag ik te huilen in bed tot ik in slaap viel.

De volgende ochtend was het weg. De reis ging ver­der, kris kras door Europa. Vader was zakenman van het type: ‘doing Europe in six days’. Het hoorde bij de opvoe­ding om ook musea te bezoeken, vond hij, maar meestal als we net een kaartje gekocht had­den, stond hij zelf al weer buiten. Ook bezochten we kastelen en ka­the­dralen en bij een kapelletje langs de weg werd altijd wel even gestopt om zegen te vragen.

Toen ik wat ouder werd en zelf met vrien­den op vakantie ging, heb ik toch vaak de bescher­ming door het gebed van m’n ouders gevoeld. Ik was een jaar of twin­tig en maakte met een vriend een trek­tocht door Noord - Afrika. Het moest een avontuur wor­den en we reis­den zon­der enige bagage.

We verzeil­den in allerlei levens­ge­vaar­lijke situaties. Op een dag kon­den we bij­voor­beeld mee met een auto kara­vaan door de woes­tijn naar Libië. Onderweg wilde de chauffeur echter al ons geld hebben. We wil­den het niet geven en wer­den met enig geweld uit de auto gezet. De kara­vaan reed ver­der en liet ons staan, mid­den in de woes­tijn, tien­tal­len kilo­me­ters van de bewoonde wereld en zon­der enig water of voedsel.

We wisten niets beters te doen dan de sporen van de auto’s maar terug te volgen en sjokten door het zand. Toen we nau­we­lijks ver­der kon­den, kwam er een auto aan, de enige auto die we die dag zagen. Er bleek de directeur in te zitten van een kunstmest­fa­briek in de omge­ving die door Neder­lan­ders was gebouwd. Hij was een en al vrien­de­lijk­heid, nam ons mee naar de fabriek en zette ons een rijke maal­tijd voor.

Soms voel je je heel concreet beschermd, en soms lijkt God ver weg en ga je ook figuur­lijk door de woes­tijn. Het hoort allemaal bij het leven en bij het plan dat God voor je heeft. Hier laat ik het maar bij. Het artikel heeft niet zoveel theo­lo­gische diepgang, realiseer ik me. Het zijn wat mijme­ringen bij de vakantie­tijd, maar daarvoor is het ook voor mij vakantie. Ik wens u een ontspannende en tege­lijk gezegende zomer toe.