Pausboodschap voor Wereldmissiezondag

Bood­schap van Zijne Hei­lig­heid Paus Leo XIV
Voor de 100e Wereld­mis­sie­dag 2026

Eén in Christus, verenigd in de missie

Broe­ders en zusters,

Dit jaar 2026 vindt de door paus Pius XI inge­stelde en door de Kerk zeer ge­waar­deerde Wereld­mis­sie­zon­dag voor de 100^e keer plaats. Ik heb daarvoor het thema ‘Eén in Christus, verenigd in de missie’ gekozen. Na het Jubel­jaar wil ik de hele Kerk aan­spo­ren, met vreugde en ijver in de Heilige Geest de missio­naire weg voort te zetten. Dit vereist in Christus verenigde harten, verzoende gemeen­schappen en bij ieder­een een bereid­heid tot samen­wer­ken met vrijgevig­heid en ver­trouwen.

Reflec­te­rend op ons één-zijn in Christus en verenigd-zijn in de missie, willen we ons laten lei­den en in­spi­re­ren door de god­de­lijke genade, om zo “het vuur van de missio­naire roe­ping in ons te hernieuwen” en samen vooruit te gaan met de inzet voor evangeli­sa­tie, in “dit nieuwe missio­naire tijdperk” in de ge­schie­de­nis van de Kerk (Homilie bij de Mis ter vie­ring van de Missio­naire Wereld en Mi­gran­ten tij­dens het Jubel­jaar, 5 ok­to­ber 2025).

1. Eén in Christus. Missio­naire leer­lin­gen verenigd in Hem en met onze broe­ders en zusters

In het centrum van de missie staat het mysterie van het verenigd zijn met Christus. Vóór zijn lij­den bad Jezus tot de Vader: “opdat zij allen één mogen zijn zoals Gij, Vader, in Mij en Ik in U: dat ook zij in Ons mogen zijn” (Joh. 17,21). Deze woor­den onthullen het diepste verlangen van Jezus en tege­lijker­tijd de iden­ti­teit van de Kerk als een gemeen­schap van zijn leer­lin­gen, een gemeen­schap geboren uit de Drie-een­heid en levend uit en in de Drie-een­heid, in dienst van broe­der­schap onder alle mensen en in harmonie met alle schepselen.

Christen-zijn is niet in de eerste plaats een ver­za­me­ling gebruiken of ideeën: het is een leven in een­heid met Christus, waarin we deel­ne­men aan de relatie van de Zoon met de Vader in de Heilige Geest. Het betekent in Christus blijven zoals de ranken aan de wijnstok (vgl. Joh. 15,4), ondergedom­peld in het leven van de Drie-een­heid. Uit deze een­heid ont­staat weder­zijdse gemeen­schap tussen gelo­vi­gen en wordt alle missio­naire vrucht­baar­heid geboren. Ja, “de gemeen­schap is tege­lijk de bron en de vrucht van de zen­ding”, zoals de heilige Johannes Paulus II leerde (Apos­to­lische Exhor­ta­tie Christifideles laici, 32).

Om deze reden is de eerste missio­naire verant­woor­de­lijk­heid van de Kerk het vernieuwen en levend hou­den van de gees­te­lij­ke en broe­der­lijke een­heid onder haar leden. In veel situaties zijn we getuige van con­flic­ten, polari­sa­tie, mis­ver­stan­den en weder­zijds wan­trouwen. Wanneer dit ook in onze gemeen­schappen gebeurt, wordt ons ge­tui­ge­nis verzwakt. De evangeli­sa­tie­op­dracht die Christus aan de leer­lin­gen toe­ver­trouwde, vereist bovenal verzoende harten die verlangen naar gemeen­schap. In deze context zal het be­lang­rijk zijn om de oecu­me­nische be­trok­ken­heid met alle chris­te­lijke kerken te intensiveren en daarbij de kansen te benutten die de ge­za­men­lijke vie­ring van het 1700-jarig jubileum van het Concilie van Nicea heeft gebo­den.

Last but not least, ‘Eén-zijn in Christus’ roept ons altijd op onze blik naar de Heer gericht te hou­den, zodat Hij wer­ke­lijk in het centrum van het per­soon­lijke en gemeen­schap­pe­lijke leven staat, van elk woord, elke han­de­ling, elke inter­per­soon­lijke relatie, zodat we met ver­won­dering kunnen zeggen: “Ikzelf leef niet meer, Christus is het die leeft in mij” (Gal. 2,20). Door voort­du­rend te luis­te­ren naar zijn Woord en door de genade van de sacra­menten wordt het moge­lijk dat wij levende bouw­ste­nen van de Kerk wor­den. Vandaag de dag wordt de Kerk ge­roe­pen de fun­da­men­tele vraag­stukken van het Tweede Vati­caans Concilie en het daarop­volgende pau­se­lijk leer­ge­zag, in het bij­zon­der dat van paus Fran­cis­cus, op te pakken. Sterker nog, zoals Sint-Paulus zegt: “Wij ver­kon­di­gen immers niet ons­zelf, maar Christus Jezus, de Heer” (2 Kor. 4,5). Ik herhaal daarom de woor­den van de heilige Paulus VI: “Er is geen sprake van echte evangeli­sa­tie als de naam, het on­der­richt, het leven, de beloften, het mysterie van Jezus van Nazareth, de Zoon van God, niet wor­den verkon­digd.” (Apos­to­lische Exhor­ta­tie, Evangelii nuntiandi, 22). Dit proces van oprechte evangeli­sa­tie begint in het hart van elke christen en strekt zich uit tot de hele mens­heid.

Hoe meer we verenigd zijn in Christus, hoe beter we samen de zen­ding kunnen vol­bren­gen die Hij ons toever­trouwt.

Verenigd in de missie. Opdat de wereld in Christus de Heer gelooft

De een­heid van de leer­lin­gen is geen doel op zich: ze is gericht op de missie. Jezus zegt dit heel dui­de­lijk: “opdat de wereld gelove, dat Gij Mij gezon­den hebt” (Joh. 17,21). Alleen in het ge­tui­ge­nis van een verzoende, broe­der­lijke en onder­steunende gemeen­schap kan de ver­kon­di­ging van het Evan­ge­lie haar volle, com­mu­ni­ca­tieve kracht ontvouwen.

In dit opzicht verdient het motto van de zalige Paolo Manna aan­dacht: “De hele Kerk voor de beke­ring van de hele wereld.” Het vat het ideaal samen dat leidde tot de oprich­ting van de Pau­se­lijke Missio­naire Unie in 1916. Ter gelegen­heid van hun 110-jarig bestaan betuig ik mijn waar­de­ring en zegen voor hun inzet om de missio­naire geest van pries­ters, reli­gi­euzen en leken te sti­mu­leren en vorm te geven, en om de een­heid te bevor­de­ren van alle krachten die betrokken zijn bij de evangeli­sa­tie. Want geen enkele gedoopte is uit­ge­slo­ten van de missie of on­ver­schil­lig ervoor: allen, ieder naar gelang zijn roe­ping en levens­si­tua­tie, nemen deel aan het grote werk dat Christus aan zijn Kerk heeft toe­ver­trouwd. Paus Fran­cis­cus heeft herhaal­de­lijk bena­drukt dat de ver­kon­di­ging van het Evan­ge­lie altijd een ge­za­men­lijke, gemeen­schap­pe­lijke, synodale actie is.

Eenheid in onze missie betekent daarom het bewaren en koes­te­ren van de spiri­tua­li­teit van gemeen­schap en missio­naire samen­wer­king. Door elke dag in deze hou­ding te groeien, leren we, met Gods genade, onze broe­ders en zusters steeds meer door de ogen van het geloof te zien. Ook leren we met vreugde het goede te erkennen dat de Heilige Geest in ieder van ons bewerkt, diver­si­teit als een rijkdom te omarmen, de lasten van anderen te dragen en altijd de een­heid te zoeken die van boven komt. Want we delen allemaal één missie van “Eén Heer, één geloof, één doop. Eén God en Vader van allen, die is boven allen en met allen en in allen” (Ef. 4,5-6). Deze spiri­tua­li­teit is de alle­daag­se vorm van missio­nair leer­ling-zijn. Het helpt ons een uni­ver­se­le visie op de evangeli­sa­tie­op­dracht van de Kerk te herwinnen en de fragmen­ta­tie van in­span­ningen en ver­deeld­heid zaaiende groepe­ringen, zoals die ‘van Paulus’ en ‘van Apollos’, onder de volgelingen van de ene Heer, te over­win­nen (vgl. 1 Kor. 1,10-12).

Missio­naire een­heid moet uiter­aard niet wor­den begrepen als uniformi­teit, maar als een samensmel­ting van de ver­schil­lende cha­risma’s naar het­zelfde doel: Christus’ liefde zicht­baar maken en ieder­een uit­no­di­gen Hem te ont­moe­ten. Evangeli­sa­tie wordt bereikt wanneer lokale gemeen­schappen samen­wer­ken en wanneer culturele, spi­ri­tu­ele en litur­gische verschillen volle­dig en harmonieus in het­zelfde geloof wor­den uitgedrukt. Ik moe­dig daarom alle ker­ke­lijke in­stel­lingen aan om het gevoel van ker­ke­lijke missio­naire gemeen­schap te ver­ster­ken en creatieve, concrete manieren van on­der­lin­ge samen­wer­king voor en in de missie te ont­wik­ke­len.

In dit ver­band dank ik de Pau­se­lijke Missie­werken voor hun dienst aan de missio­naire samen­wer­king, die ik met dank­baar­heid heb ervaren tij­dens mijn dienst­werk in Peru. Deze missie­werken - het Missie­werk voor de Geloofsverbrei­ding, het Missie­werk voor de Kin­de­ren, het Missie­werk van St. Petrus Apostel en de Missio­naire Unie - continueren het voe­den en vormen van het missio­naire bewust­zijn van de gelo­vi­gen, jong en oud, en bevor­de­ren een net­werk van gebed en lief­da­dig­heid dat gemeen­schappen over de hele wereld verbindt. Het is veelzeggend dat de stichteres van het Missie­werk voor de Geloofsverbrei­ding, de zalige Pauline Marie Jaricot, twee­hon­derd jaar gele­den de Levende Rozen­krans bedacht, die vandaag de dag nog vele gelo­vi­gen in gebeds­groepen op afstand samen­brengt om te bid­den voor alle gees­te­lij­ke en missio­naire noden. Het is ook be­lang­rijk om eraan te her­in­ne­ren dat op voorstel van het Missie­werk van de Geloofsverbrei­ding Pius XI in 1926 de vie­ring van Wereld­mis­sie­dag instelde. De jaar­lijkse donaties die op deze dag wor­den verza­meld, wor­den ver­deeld door dit Missie­werk, namens de paus, ter onder­steu­ning van de ver­schil­lende noden van de ker­ke­lijke missie. De vier Pau­se­lijke Missie­werken, als geheel en elk in zijn eigen­heid, blijven een waarde­volle rol spelen voor de hele Kerk. Ze zijn een levend teken van ker­ke­lijke een­heid en missio­naire gemeen­schap. Ik nodig ieder­een uit om met hen samen te werken in een geest van dank­baar­heid.

Missie van liefde. Het ver­kon­di­gen, leven en delen van Gods trouwe liefde

Als een­heid de voor­waarde van missie is, is liefde de inhoud ervan. De Blijde Bood­schap die wij aan de wereld moeten ver­kon­di­gen is geen abstract ideaal: het is het Evan­ge­lie van Gods trouwe liefde, belichaamd in het gezicht en het leven van Jezus Christus.

De missie van de leer­lin­gen en van de hele Kerk is de voort­zet­ting van de missie van Christus in de Heilige Geest: een missie die geboren is uit liefde, in liefde wordt beleefd en tot liefde leidt. De Heer zelf, in zijn grote gebed tot de Vader vóór zijn lij­den, nadat hij voor de een­heid van de leer­lin­gen heeft gebe­den, besluit: “opdat de liefde waar­mee Gij Mij hebt liefgehad, in hen moge zijn en Ik in hen.” (Joh. 17,26). Gedreven door de liefde van Christus gingen de apos­te­len uit om te evan­ge­li­se­ren voor Christus (vgl. 2 Kor. 5,14). Evenzo hebben door de eeuwen heen tal­loze chris­te­nen, mar­te­la­ren, belij­ders en mis­sio­na­rissen hun leven gegeven om deze god­de­lijke liefde aan de wereld bekend te maken. Zo gaat de evangeli­sa­tie­op­dracht van de Kerk, geleid door de Heilige Geest, de Geest van liefde, ver­der tot het einde der tij­den.

Ik wil daarom in het bij­zon­der de mis­sio­na­rissen ad gentes van vandaag bedanken: mensen die, net als de heilige Fran­cis­cus Xaverius, hun land, hun families en alle zeker­he­den hebben achter­ge­la­ten om het Evan­ge­lie te ver­kon­di­gen, en Christus en zijn liefde naar plekken hebben gebracht die vaak uit­da­gend, arm, conflictueus of cultureel vreemd zijn. Ze blijven zich­zelf vreug­de­vol geven ondanks te­gen­spoed en men­se­lijke beper­kingen, omdat ze weten dat Christus zelf, met zijn Evan­ge­lie, de grootste rijkdom is die we kunnen delen. Door hun volhar­ding laten ze zien dat Gods liefde sterker is dan welke hin­dernis dan ook. De wereld heeft deze moe­dige getuigen van Christus nog altijd nodig, en ker­ke­lijke gemeen­schappen hebben nog steeds nieuwe missio­naire roe­pingen nodig, die ons steeds ter harte moeten gaan en waarvoor we voort­du­rend tot de Vader moeten bid­den. Moge Hij ons het geschenk geven van jon­ge­ren en vol­was­se­nen die bereid zijn alles achter zich te laten om Christus te volgen op het pad van evangeli­sa­tie zelfs tot aan de ein­den der aarde!

In mijn bewon­dering voor de manne­lijke en vrouwe­lijke mis­sio­na­rissen richt ik een speciale oproep aan de hele Kerk: laten we ons allen met hen verenigen in de opdracht van evangeli­sa­tie door het ge­tui­ge­nis van ons leven in Christus, door gebed en door onze bijdragen aan de missies. Zoals Sint Fran­cis­cus van Assisi zei, “liefde wordt niet geliefd”. We richten onze blik vandaag speciaal op hem, 800 jaar na zijn thuis­komst in de hemel. Laten we in­spi­ra­tie vin­den in zijn verlangen om in de liefde van de Heer te leven en deze over te dragen aan mensen dichtbij en ver weg, want, zoals hij zei: “Wij moeten de liefde koes­te­ren van Hem die ons zo zeer liefhad” (Sint-Bonaventura van Bagno­regio, Leggenda Maggiore, hoofd­stuk IX, 1; Fonti francescane, 1161). Laten we ons ook in­spi­re­ren door de ijver van de heilige Thérèse van Lisieux, die zich tot doel had gesteld haar missie voort te zetten, zelfs na haar dood, en verklaarde: “In de hemel zal ik het­zelfde verlangen als op aarde: Jezus lief­heb­ben en Hem geliefd maken” (Brief 220 aan abbé Bellière, 24 februari 1897).

Geïn­spi­reerd door deze ge­tui­ge­nissen willen wij ons allen, ieder naar zijn roe­ping en de gaven die we hebben ont­van­gen, wij­den aan de grote missie van evangeli­sa­tie, die altijd een werk van liefde is. Uw gebe­den en uw concrete steun, vooral ter gelegen­heid van Wereld­mis­sie­zon­dag, zullen een grote hulp zijn om het Evan­ge­lie van Gods liefde aan alle mensen te ver­kon­di­gen, in het bij­zon­der aan de armsten en meest be­hoef­ti­gen. Elke gift, hoe klein ook, wordt een be­lang­rijke daad van missio­naire saam­ho­rig­heid. Daarom hernieuw ik mijn oprechte dank “voor alles wat u doet om mij te helpen mis­sio­na­rissen over de hele wereld te helpen” (Video­bood­schap voor Wereld­mis­sie­dag 2025). En om gees­te­lij­ke gemeen­schap te bevor­de­ren, bied ik u, met mijn zegen, dit een­vou­dige gebed aan:

Vanuit het Vati­caan, 25 januari 2026, derde zon­dag door het jaar, feest­dag van de beke­ring van Sint-Paulus

+ LEO PP. XIV

Vertaling: Missio
Eindredactie: Vincent Goulmy
Copyright: Libreria Editrice Vaticana/SRKK