Christel wandelde van Amsterdam naar Rome

Het is meer dan vijfen­der­tig gra­den Celsius als Christel Grim­bergen (52) op vrij­dag 31 juli 2026 aan­komt op Piazza Pia, aan het begin van de Via della Conciliazione. Ze heeft dan zo’n 2.800 km gelopen. Weken en maan­den lang. Met zon en regen, wolken en storm. Door dorpen en ste­den. Langs weilan­den en over de Alpen. Na maan­den kwam Rome in zicht...

Van Am­ster­dam via Maas­tricht naar Rome

Bij de H.-Nicolaas­basi­liek in Am­ster­dam is ze be­gon­nen om ver­vol­gens op 10 april jl. vanuit de St.-Servaas­basi­liek in Maas­tricht rich­ting Rome te ver­trek­ken. “Servaas is een paar keer vanuit die streek naar Rome gelopen en terug. Ik dacht: als zo’n oude man dat kan, kan ik het vast óók!”, aldus Christel met een grote glim­lach bij haar aan­komst in Rome. Ik wachtte haar in de schaduw op. Samen zou­den we de laatste kilo­me­ter lopen naar het graf van de apostel Petrus. Als kanun­nik van de Sint-Pieters­basi­liek zou ik haar verwel­ko­men en op die laatste kilo­me­ter naar het graf van Petrus be­ge­lei­den.

Via della Conciliazione

Tussen de pelgrims en toe­risten uit vele lan­den door lopen we over de Via della Conciliazione naar het Sint-Pieters­plein, waar we Vati­caan­stad betre­den. Daarna wan­de­len we de trappen op en gaan we de basiliek binnen. We stoppen bij de ronde porfieren steen nabij de hoofd­in­gang. Die steen lag ook in de basiliek die keizer Constan­tijn in de eerste helft van de vierde eeuw liet bouwen boven het graf van de apostel. Hier begint onze pelgrims­tocht in de basiliek, zoals eens Karel de Grote met Kerst­mis 800 het­zelfde deed voor zijn keizerskro­ning. Onder de grote koepel van Miche­lan­ge­lo dalen we via een wen­tel­trap af naar de crypte (waar veel pausen begraven liggen) om naar het graf­mo­nu­ment boven het Petrusgraf te gaan.

De zegen van Sint Servatius en Sint Petrus

Maar eerst betre­den we een zij­ka­pel waar op het plafond een zes­tien­de-eeuwse fresco­schil­dering Servaas afbeeldt, geknield voor een altaar waar boven het Petrusgraf staat. Sint Petrus zelf rijst op uit zijn graf (herken­baar aan de sleu­tels) en legt één hand op het hoofd van Sint Servatius, waar­mee hij hem zegent. Servaas ont­vangt als het ware als belo­ning de sleu­tels van de hemelen, omdat hij de strijd tegen het Arianisme onder­steunde. Wel zo mooi, sinds Christel op 10 april van het graf van Sint Servatius ver­trok, nu is aange­ko­men bij het graf van de Sint Petrus.

Gebed bij het graf van Petrus

Daarna betra­den we samen de Capella Clementina, een kapel aan de achterzijde van het graf­mo­nu­ment. Daar lazen we een stukje van het Matteüsevan­ge­lie, waarbij Simon Jezus belijdt als de Christus, de Zoon van de levende God, en Jezus hem Petrus, de rots, noemt, waarop de Kerk gebouwd zou wor­den. Ook baden we de ge­loofs­be­lij­de­nis en het Onze Vader. Daarna hebben we kort gebe­den bij de relieken van Simon Petrus en de aan­komst in Rome af­ge­slo­ten met een per­soon­lijke zegen over Christel zelf, haar leven en haar tocht.

Offi­cië­le ont­vangst als pelgrim

Ver­vol­gens liepen we naar de ont­vangst van de pelgrims, die naar Rome zijn gelopen of gefietst, waar Christel harte­lijk werd begroet. Dage­lijks komen er zo’n vijf­tig pelgrims veelal te voet bij de Sint-Pieters­kerk en som­mi­gen per fiets. Waar­on­der ook veel uit Neder­land, want Neder­lan­ders staan in de top vijf van wande­laars naar Rome. Ook is de wan­de­ling over de Via Francigena die in Italie begint (van Lucca of Siena, Toscane, naar Rome) heel populair. Ook onder Neder­lan­ders. Het Testimonium werd voor­zien van een Vati­caans stempel (van iedere kerk of hei­lig­dom of stad verza­melt de wande­laar een stempel, één per dag), Christel schreef een per­soon­lijke bood­schap in het pelgrims­boek en ze ont­ving een offi­cië­le oor­konde. Dan ben je ook echt gearri­veerd.

Nog een paar dagen in Rome

De ko­men­de dagen verblijft ze nog in Rome voor deelname aan de eucha­ris­tie­vie­ring in de Friezen­kerk op zon­dag, een bezoek aan de S. Croce in Gerusalemme en aan het sneeuw­won­der (met witte rozen­blaadjes) op 5 au­gus­tus in de Santa Maria Maggiore. Christel: “Ik besef nog niet dat ik na weken en maan­den een dage­lijks ommetje lopen, want zo noemde ik mijn wandel­da­gen, op mijn bestem­ming ben aange­ko­men. Zo maakte ik mijn dage­lijkse afstan­den klein door ze een ‘dage­lijks ommetje’ te noemen in plaats van te denken aan die ellenlange afstan­den. De hitte speelde mij wel grote parten. In mei al in Frank­rijk en sindsdien in Italië. Ik heb een kleine drie maan­den in hitte en code geel en soms rood gelopen.

Een tocht als gebed

Ik heb mijn wan­de­ling ervaren als een gebed. Ik voelde op bij­zon­dere momenten echt onder Gods bescher­ming. Vooral toen hon­den mij wil­den aan­val­len en enge insecten. In de Alpen werd ik over­val­len door sneeuw en (onweers)storm. Gelukkig geen ongelukken en blessures maar wel bijna. De enorme hitte houdt me nu wel tegen om van Rome naar Bari, naar Sint Nicolaas, door te lopen, maar wat niet is kan nog komen.”

De basiliek, de bestem­ming van deze lange pelgrims­tocht - want dat is het - maakt grote indruk op Christel. Sinds een jaar acht is ze meer belij­dend en kerkbe­trok­ken (ze ont­ving toen haar Vormsel). Niet alleen is ze betrokken bij de St.-Nicolaas­basi­liek in Am­ster­dam, ze heeft in 2024 de Camino (naar Santiago de Com­pos­tel­la) gelopen.

Mgr. Eric van Teijlingen
Kanun­nik van de Sint-Pieters­kerk