Woord van de bisschop

Madrid: Wereld-Jongeren-Dagen

Na een congres in Noord-Italië ben ik nau­we­lijks 24 uur thuis of ik moet alweer weg. Nu naar Madrid. Ik zie er een beetje tegenop. Uit erva­ring weet ik dat het een vermoeiende week zou kunnen wor­den. Bij de lan­ding op Madrid Barajas Airport taxiën wij wel een half uur lang vóór wij bij de gate van bestem­ming zijn. Vrij­wil­li­gers van de WJD staan klaar om ons op te vangen en ver­voer te regelen naar het hotel. Blijde mensen die kosten noch moeite sparen. Beken­den staan in de aan­komsthal. De goede sfeer werkt aan­ste­ke­lijk op mij. De helpdesk wordt bemand door een vrij­wil­li­ger uit Portugal en een Span­jaard. Zij hebben zich vrij­ge­maakt van alles om deel­ne­mers weg­wijs te maken in een bundel in­for­ma­tie­ma­te­riaal en de nodige accredi­ta­ties te regelen (offi­cië­le in­schrij­vingen en toestem­mingen om te func­tio­ne­ren). De dag kon al niet meer stuk. ’t Vuur slaat over en alle vermoeid­heid is omgezet in nieuwe energie, ontleend aan de kracht van de in­spi­ra­tie die uitgaat van elke WJD.

De WJD zijn een geniale in­spi­ra­tie van onze vorige kerk­lei­der, de zalige paus Johannes Paulus II (1978 - 2005). In het kort wil ik enkele hoogte­pun­ten van die dagen karakte­riseren.

Aller­eerst een bezoek aan het Retiro-park, een groot stads­park in het centrum van Madrid, met kleine en grote tenten en stalletjes waar je in­for­ma­tie over de talrijke ac­ti­vi­teiten gedurende die week kunt krijgen. Daar­naast een einde­loze rij locaties waar jon­ge­ren in een gesprek met een pries­ter kiezen voor een "revision de vie", ein­digend in het Sacra­ment van Boete en Ver­zoe­ning, de Biecht. Bij de ingang staan WJD-vrij­wil­li­gers om de jon­ge­ren de weg te wijzen naar de plaats waar ze in hun eigen taal het sacra­ment kunnen ont­van­gen. Iets ver­derop een grote tent, waar op het front staat: "Venite adoremus". Binnen vol jon­ge­ren in stille aanbid­ding voor het uit­ge­stelde Aller­hei­ligste. Buiten is het park overgoten met de zwoele zon (ongeveer 45º). Binnen in de tent ont­moe­ten de jon­ge­ren Jezus, de morgenzon die over hen opgaat. De stilte spreekt luid van een diep geloof in de liefde van hen voor Jezus. Zien bid­den doet aanbid­den.

De stad Madrid

Ze telt ruim 3 miljoen inwoners en in de metropool Madrid wonen meer dan 6 miljoen mensen. Ineens komen er 1,5 miljoen jon­ge­ren bij. Madrid werd een gastvrij huis. Allemaal blije mensen. Straten, pleinen, parken, terrasjes en eethuisjes vol met jon­ge­ren. Heel de wereld in één stad. Nergens zwerf­vuil. Een stad in feest dank zij de uit­stra­ling van een beleefd geloof. In de kerken waar wij kwamen ston­den de deuren open voor onthaal. Overal banieren van de WJD, langs de wegen en in de metro­sta­tions. Je kon tij­dens de WJD de hele stad gratis door­kruisen met een speciaal pasje, maar er moest ook gelopen wor­den om naar de grote eve­ne­menten te gaan. En dat was voor de jon­ge­ren in die hitte echt afzien. ’t Drukte de vreugde niet. Je staat ver­steld van wat ze allemaal onder­ne­men, aankunnen en er voor over hebben.

De WJD heeft stad en land goed gedaan en was een sterk ge­tui­ge­nis dat ge­res­pec­teerde schei­ding van kerk en staat juist een weder­zijdse verrij­king kan betekenen voor beide: voor zowel de kerk als de staat.

Een sporthal als slaaplo­ca­tie, een kerkcrypte voor de catechese.

De jon­ge­ren van ons bisdom waren gelo­geerd met de jon­ge­ren van de bis­dom­men Rotter­dam, Breda en Den Bosch in een immense sporthal, nogal aan de rand van de stad. Ruim 600 jon­ge­ren over­nachtten hier. Ieder had een heel beperkte ruimte voor zijn slaapmatje, slaap­zak en zijn bagage. Een groot contrast met wat ze gewoon zijn. Ook dit droeg bij aan de optimale sfeer onder elkaar. Op een morgen ben ik hen daar gaan groeten. Dat was gewel­dig.

Twee morgens werd de catechese gegeven in de crypte van een paro­chie­kerk van de paters capucijnen. De derde morgen vond de catechese plaats in de kerk zelf. Ruim duizend jon­ge­ren opeengepakt. De catechese begon met een korte gebedspauze; uitleg van een van de bescherm­hei­ligen voor deze WJD. Aan­slui­tend volgde 40 minuten catechese over het geloofs­the­ma. Dit jaar: "Gebouwd op Christus, vast­staand in geloof." Een klinkend applaus aan het einde drukte de appreciatie uit voor de inhoud en de wijze waarop de bis­schop­pen de catechese had­den ge­pre­sen­teerd.

Een uit­wis­se­ling van een uur in deel­groepen hielp om de catechese nog meer eigen te maken. Tot slot de eucha­ris­tie-vie­ring met een preek, die aansloot bij de gegeven catechese. Alles bij elkaar 4 tot 5 uur aan één stuk in een oververhitte crypte. In zulke omstan­dig­he­den je geloof vieren dwingt groot respect af.

Avond­wake - gebeds­wake.

’t Is intussen alweer de voor­avond van de slot­vie­ring op zon­dag­mor­gen ter afslui­ting van dit in­druk­wek­kend geloofs­feest. Twee miljoen jon­ge­ren bijeen op een vliegbasis samen met onze paus Bene­dic­tus XVI. Onder­deel van deze gebeds­wake was een half uur stille aanbid­ding van Jezus in ’t H. Sacra­ment. Dit was een van de absolute hoogte­pun­ten. Je kon let­ter­lijk een speld horen vallen, terwijl er juist van tevoren een gewel­dige storm met onweer was losgebarsten over het terrein. Maar Jezus was niet in de storm, niet in het vuur, maar in de stilte. In de stilte raakte Hij ieder­een aan, was Hij tast­baar aanwe­zig in die ka­the­draal zon­der muren en zon­der dak.

Vruchten

Die zijn niet te peilen. Niet te meten is wat deze WJD gedaan heeft in de harten van al die jon­ge­ren. Mis­schien wel veel meer dan wij durven vermoe­den. Dit wordt beves­tigd door een inter­view met een hulp­bis­schop van Sydney, waar drie jaar gele­den de WJD plaatsvond. Hem werd de vraag gesteld: "Wat is nu de uit­wer­king?" Zijn ant­woord: In heel veel pa­ro­chies hebben deel­ne­mers aan de WJD in Sydney nadien in hun thuis­paro­chies jon­ge­ren­groepen gevormd en zetten ze zich in voor de caritas." ’t Geloof heeft haar ogen. Zicht­baar was de heilige Geest met zijn werken.

Heel dank­baar ben ik dat ik de gelegen­heid gekregen heb om het vieren van ons geloof, dat is het hart van de WJD, te mogen meemaken.

+ J.G.M. van Burg­ste­den s.s.s.
hulp­bis­schop van Haar­lem-Am­ster­dam