Woord van de bisschop

Pasen feest van verlossing

Onze aarde is uit balans. Weer een nieuwe aard­be­ving, nu in Chili. Aard­be­vingen, droogte, sneeuw, storm en wateroverlast... het wisselt elkaar in steeds hoger tempo af.

Onze wereld is uit balans. De mondiale econo­mische crisis is tij­de­lijk enigszins tot staan gebracht door duizen­den miljar­den virtueel geld dat in de economie is gepompt. Maar de echte klap moet nog komen, vrees ik. En dan al die haat, terreur en oorlog.

Onze cultuur is uit balans. Er is geen gemeen­schap­pe­lijk fun­dament meer van waar­den en normen. Zelfs over de meest fun­da­men­tele vragen van leven en dood, huwe­lijk en seksua­li­teit, mens­zijn en spiri­tua­li­teit, zijn we het meer dan ooit oneens.

Zelfs de Kerk is uit balans. Velen hebben haar de rug toe­ge­keerd. Haar kracht lijkt verzwakt door lauw­heid en ver­we­reldlij­king. Haar geloof­waar­dig­heid aangetast door falen van som­mi­ge eigen ambts­dra­gers.

En toch, met vreugde vieren we Pasen en getuigen van Verlos­sing. Onveran­derd is het een bood­schap van hoop die alle boven­staande negatieve scenario’s verre overstijgt. God heeft een plan met deze wereld en met ons eigen leven. Dwars door alles heen zal Hij het verwezen­lijken. Als alles verloren lijkt, zal alles gewonnen zijn. Juist uit het kruis maakt Hij een doorgang naar nieuw leven. In het lij­den van Christus, de mens­ge­wor­den Zoon van God, heeft Hij alle pijn, verdriet en angst van mensen van alle tij­den opgeno­men en veran­derd in zegen, als wij het in Zijn han­den kunnen leggen. Het is de missie van de Kerk om van deze hoop te getuigen en de verlossende kracht van Christus aan mens en wereld te voltrekken. In deze missie zie ik een drie­vou­dige opdracht.

1. Het eerste is het bie­den van per­spec­tief. Ik heb het al meer gezegd. De mens van nu heeft het weer nodig met kracht te horen dat hij groter is dan de aarde; dat hij een onster­fe­lijke ziel bezit en een eeuwige toe­komst; dat de dood geen einde is, maar een nieuw begin; dat het leven een geschenk is en een opdracht, waarover hij ooit reken­schap zal moeten afleggen.
2. Het tweede is de wereld te doordesemen met het evan­ge­lie. Het is de taak van kerk en gelo­vi­gen om “zout der aarde en licht der wereld te zijn”. De Kerk mag zich niet terugtrekken in de sacristie. Zij moet de wereld in met de wijs­heid van Schrift en Traditie, en deze leggen op ethiek en moraal, maar ook op het sociale, poli­tieke en econo­mische leven.
3. Het derde is de bovenna­tuur­lijke gaven uit­de­len. De Heer heeft Zijn Kerk uitzon­der­lijke mid­de­len en vol­machten gegeven om zielen te voe­den met Zijn eigen god­de­lijk leven in de eucha­ris­tie, om “zieken te genezen, zon­den te ver­ge­ven, en duivels uit te drijven”. Hij heeft dit niet bedoeld als mooie symboliek, maar als levende wer­ke­lijk­heid. “Wier zon­den gij vergeeft, hun zijn ze ver­ge­ven”, heeft Hij zijn apos­te­len en hun op­vol­gers beloofd.

In het sacra­ment van de biecht ligt de garantie van ver­ge­ving. Zonder dat blijft een mens worstelen met de vraag of zijn kwaad wel ver­ge­ven is. Als je het aandurft om het kwaad van je leven uit te spreken tegen­over die andere mens, die niets beter is, maar door zijn wij­ding in naam en persoon van Christus mag han­de­len ten dienste van de mensen, dan mag hij een kruis over je leven maken en is alles wat je berouwt uitgewist voor tijd en eeuwig­heid. Het is het meest bevrij­dende, en tege­lijk meest miskende sacra­ment. Na een lange periode ver weg van God en kerk, heb ik ook zelf die bevrij­dende en genezende kracht ervan ervaren. Daarom vraagt de Kerk van iedere gelo­vi­ge om tenminste eenmaal per jaar voor Pasen dit sacra­ment te ont­van­gen. Ik wens u allen de volle Verlos­sing en Paasvreugde toe die de Heer u verlangt te geven.