Woord van de bisschop

Vrede op Aarde

De mens­heid hunkert naar een­heid en vrede. Tege­lijk zien we zoveel ver­deeld­heid en haat, die steeds weer uitbreekt in geweld, oorlog en terreur. En dan trekken we ten strijde, in Afghanistan en elders... Het is helaas soms nodig in onze gebroken wereld. Wat we doen, is proberen haat in bedwang te hou­den door kracht. Te zorgen dat die ver­nie­ti­gende kracht zich niet onbelemmerd kan ontla­den op on­schul­dige mensen. Mili­tai­ren die zich met goede intenties en gevaar voor eigen leven hier­voor inzetten, ver­rich­ten een nobele taak. Maar echte vrede brengt het na­tuur­lijk niet. Die komt er pas als de haat verdwijnt uit de harten. Maar hoe doe je dat? Hoe krijg je de woede en de haat weg uit miljoenen harten? Alleen de liefde is het ant­woord: liefde van mensen, Liefde van God. Eigen­lijk weten we dat ook wel.

We horen het steeds weer uit de mond van politici en mili­tai­ren: De wer­ke­lijke strijd is die om `the hearts and minds of the people'. Bij mijn bezoek aan Irak enkele jaren gele­den heb ik gezien hoe juist onze Neder­landse mili­tai­ren hierin zeer sterk waren. Met tank­wa­gens brachten ze water naar afgelegen dorpen. Ze bouw­den voetbal­stadions, en deel­den speel­goed uit aan kin­de­ren. Mij was bij dat laatste de taak toe­bedeeld om in de ope­ning van een truck vol speel­goed dit eer­lijk te ver­de­len over de hon­der­den toege­stroomde kin­de­ren en enkele ouders. Dit mislukte volle­dig. De gre­tig­heid was zo groot dat binnen enkele minuten de hele truck leeg was zon­der dat ik enige invloed had kunnen uit­oefe­nen op het distributie­pro­ces. De Sjeik zelf bleek er vandoor te zijn gegaan met het hobbelpaard. Het waren een­vou­dige mid­de­len, maar ze werkten wel. Maar we weten het, soms zijn de con­flic­ten zo complex en de haat zo groot dat er bijna geen weg naar de harten meer lijkt te zijn, en alleen nog de wapens spreken. We zien het om ons been. Maar toch, al lijkt er geen weg voor mensen, er is altijd een weg voor God. Hij kan harten vermurwen.

Het is een middel dat we vaak zo ge­mak­ke­lijk en arrogant over het hoofd zien. Eigen­lijk ver­trouwen we alleen op ons­zelf. Maar meer dan ooit ervaren we juist nu de grenzen van ons kunnen. Zou het geen tijd zijn om onze onmacht te erkennen en ons lot in Zijn han­den te leggen. Als we slechts een klein deel van de tijd en energie die we beste­den aan poli­tieke, econo­mische en mili­tai­re mid­de­len, zou­den beste­den aan gebed en veroot­moe­di­ging voor God, zou de wereld zicht­baar ver­an­de­ren. Daar­van ben ik overtuigd. Gods liefde kent geen grenzen en geen onmoge­lijk­he­den. Maar Hij wil gevraagd zijn. Over die ont­wa­penende, onbe­grij­pe­lijke, mate­loze Liefde gaat het met Kerst­mis. Een Liefde, die zich ontle­digt, mens wordt, breken laat. Een Liefde die alles geeft, om harten te vermurwen, te helen, en tot ver­zoe­ning te brengen. Mogen we in deze Mens­ge­wor­den Liefde de kracht vin­den en het licht om de duisternis te over­win­nen in ons eigen hart en in de wereld, en bewerkers te wor­den van ware vrede. Die vrede en vreugde wens ik u in deze dagen van harte toe.