Woord van de bisschop

Het leven als geestelijk avontuur

wobi

De Blijde Bood­schap tilt de toe­komst van de mens­heid en van iedere mens afzon­der­lijk in een nieuw en groter per­spec­tief. Te vaak meten we toe­komst alleen af aan uiter­lijke dingen als klimaat, economie, poli­tieke en sociale ont­wik­ke­lingen, of aan ge­zond­heid, carrière en finan­ciële zeker­heid. En dat alles is be­lang­rijk, maar het is slechts de halve waar­heid. Er is een andere, gees­te­lij­ke dimensie. Juist deze tijd nodigt ons uit om op een andere manier naar het leven en naar de wereld te kijken. Om te kijken met de ogen van het geloof, met de ogen van God. Het eerste wat je dan ziet is dat het leven zoveel grootser is dan ons in de hui­dige cultuur van `brood en spelen' vaak wordt voorgespie­geld. Het leven van iedere mens is een gees­te­lij­ke reis, waarbij de ontdek­kings­tocht van Columbus en Marco Polo verbleken. De ge­schie­de­nis van de mens­heid is een kos­misch avontuur, met verge­zichten en visioenen, die onze stoutste dromen overtreffen, maar ook met evenzo grote gevaren en be­proe­vingen. Als dat grootse visioen van God en eeuwig leven in de hoof­den en harten van teveel mensen verbleekt, dan pas is de wereld echt in gevaar. “Waar het visioen verdwijnt, verwil­dert het volk”, schreef ooit een groot filo­soof. Juist dat grootse per­spec­tief opent onze ogen voor de on­aan­tast­bare waar­dig­heid van iedere mens, geeft kracht om doelen na te streven die het hier en nu overstijgen, om lij­den en be­proe­ving een plaats te geven, en eigen­be­lang onder­ge­schikt te maken aan het belang van anderen. Ik leg hier zozeer de nadruk op omdat anders dat hele grandioze plan van God met de mens, waar het in het geloof over gaat, verschrompelt tot zoe­tig sprookje of een spi­ri­tu­eel sausje over ons leven. Dat doet geen recht aan God en ook niet aan ons­zelf. Dan kan ik goed begrijpen dat gods­dienst voor veel mensen smakeloos wordt en onbe­lang­rijk voor je leven.

Licht in de duisternis

De Bijbel schil­dert ons op vele plaatsen hoe de hemel voor mensen openbreekt. Abraham, Mozes en de profeten wor­den door God geraakt. Maria spreekt met de Aartsengel Gabriël. De wijzen zien een ster. De her­ders krijgen een fas­ci­ne­rende bood­schap: “Heden is u een Redder geboren, Christus de Heer, in de stad van David...”. De waar­heid wordt hen gebracht, niet als inge­wik­kelde theorie, maar als tast­baar feit, dat niet alleen het hoofd, maar vooral het hart raakt. Het heelal is niet leeg en koud, zon­der mededogen, zin en doel. Er is een gees­te­lij­ke wereld, er zijn engelen... God bestaat en reikt ons in dit Kind de hand. In Christus, Zijn menswor­ding, dood en Opstan­ding, heeft God Zijn liefde voor de mens beze­geld en hem zijn ultieme waar­dig­heid gegeven. Door Hem is er ver­ge­ving en ver­zoe­ning voor iedere schuld. Door Hem is er leven door de dood heen. Door Hem is er hoop in alle hopeloos­heid. Het mag ons vreugde geven, ja doen jubelen. Met dat besef begint elke vernieu­wing van leven. Als dat een levende reali­teit wordt in je hart, je hoofd en je leven, dan veran­dert alles. Dan weet je je geborgen in God, intens verbon­den met Christus en Maria, omringd door engelen en heiligen. Dan zie je de wereld met andere ogen. Als een plaats die ons gegeven is om tot een huis te maken waar alle mensen in waar­dig­heid kunnen wonen, waar allen kunnen groeien, en de vol­heid van hun mens­zijn bereiken, een vol­heid die over de grenzen van de dood heen reikt. Ik heb dat moment van omme­keer heel sterk in m'n eigen leven ervaren. Ik heb het al meer ver­teld. Na een lange periode van zoeken, van spi­ri­tu­ele experi­menten en vage theorieën over energie en kosmos, was er ineens dat moment van ont­moe­ting met de levende en opgestane Heer, en toen in enkele dagen de terug­keer naar God, naar geloof en Kerk. Maar er zijn veel in­druk­wek­ken­der erva­ringen van mensen voor wie de hemel openbrak. Ze wor­den altijd gegeven opdat ook anderen zich eraan kunnen optrekken, en ge­sterkt wor­den in hun geloof.

Een mys­tieke erva­ring

Kort­ge­le­den las ik het verhaal van de Italiaan Bruno Cornacchiola. Het was 1947. Bruno had als legionair in Spanje gevochten, en was daar van zijn katho­lieke geloof afge­val­len. Meer nog, in woord en geschrift bestreed hij nu de Kerk waar hij maar kon. Vooral Maria en de Maria­ver­ering moesten het ontgel­den. Op een dag wandelt hij met zijn drie kleine kin­de­ren in het rus­tieke Tre Fontane in het Zuiden van Rome, de plaats waar de apostel Paulus ooit is ont­hoofd. De kin­de­ren spelen met een bal. De bal rolt in een grot. De vier­ja­rige Gianfranco rent er achteraan, maar komt niet meer terug. Bezorgd snelt Bruno de grot in. Daar ziet hij tot zijn verbijste­ring de kleine geknield en met gevouwen har­den naar boven kijkend, prevelend: “Bella Signora... bella Signora” (schone Vrouwe). Bruno ziet niets en roept de andere kin­de­ren. Ook dezen vallen prompt op de knieen en staren verrukt voor zich uit. Bruno schudt ze door elkaar, maar zon­der succes. Dan voelt hij alsof er een band voor zijn ogen wordt weg­ge­haald. Ineens is alles won­der­lijk licht. In dat licht ziet hij een vrouwe­lijke gestalte, een oosterse schoon­heid van ongekende lieftallig­heid. Ze draagt een wit kleed met roze gordel. Vanaf het hoofd een groene sluier. De blote voeten rusten op een mergelblok. Dan begint ze te spreken: “Ik ben de Maagd van de Open­ba­ring. Bruno, je hebt me ver­volgd. Nu is het genoeg. Keer terug in de schaapstal van de Heer...”. Ze zegt nog veel meer en geeft hem een teken van echt­heid. Vanaf die dag is Bruno volle­dig veran­derd. Zoals Paulus wordt hij van ver­vol­ger tot krach­tig getuige van Christus en Maria, maar ook van de Kerk. Ondanks men­se­lijke zwak­heid, getuigt hij, blijft zij toch de Bruid van Christus. Bij de grot spijkert hij een brief over zijn erva­ring, die ein­digt met de oproep: “Bemin Maria, zij is onze goede Moeder. Bemin de Kerk en haar kin­de­ren. Zij is de man­tel die ons bedekt als de wereld een hel begint te wor­den. Bidt veel en vlucht de zon­den van het vlees”...

Beke­ring en belofte

Het geloof geeft ons een grandioos eeuwig per­spec­tief, het geeft inner­lijke vrede, hoop in alle hopeloos­heid, maar vraagt ook ver­an­de­ring van leven. “Bekeert u dus en hebt berouw ”, zegt de Schrift, “opdat uw zon­den wor­den uitgewist en er van de Heer uit tij­den van verkwik­king moge komen....” Je leven wordt licht en sterk door beke­ring. De wereld wordt gered alleen door omme­keer. Als Gods Wil en het visioen van eeuwig leven weer richtsnoer van ons leven wor­den, dan komen er gees­te­lij­ke krachten vrij en zal de wereld ver­an­de­ren! De con­fron­ta­tie met ons­zelf vraagt mis­schien moed, maar hoeft ons nooit bang te maken. Wie of wat je ook bent, hoe je leven ook gelopen is, vandaag wordt je verlos­sing en ver­ge­ving aan­ge­bo­den. Christus is geboren om “Zijn volk te verlossen uit hun zon­den ”, staat er ge­schre­ven. Zijn liefde is onvoor­waar­de­lijk en onmeet­baar. Zijn barm­har­tig­heid diep als de zee. Zijn beloften duizelingwekkend. Moge dat ons hoop geven in deze dagen. Moge Hij als Redder aanvaard wor­den, ook in deze moderne wereld. Moge Maria, onze hemelse Moeder, over ons waken op onze levens­reis naar het hemels Vaderland, het Ko­nink­rijk Gods.