Woord van de bisschop

De Goddelijke Barmhartigheid

Op zon­dag na Pasen viert de Kerk jaar­lijks het feest van de god­de­lijke barm­har­tig­heid. Het is gebaseerd op open­ba­ringen van Jezus aan de Poolse zuster Faustina uit de jaren der­tig. Hij zei haar: “Verkon­dig de wereld mijn grote ondoorgron­de­lijke barm­har­tig­heid. Bereid de wereld voor op mijn tweede komst. Voordat ik kom als Rechter, zet Ik eerst de poorten van mijn barm­har­tig­heid nog wijd open”.

Paus Johannes Paulus II heeft deze devotie, die hij nog kende uit zijn voor­ma­lig bisdom Krakau, offi­cieel erkend en voor de hele kerk inge­voerd. Het omvat een feest, een genade­volle afbeel­ding, en gebe­den waaraan beloften zijn verbon­den. Ieder die wil zal dit ge­mak­ke­lijk kunnen vin­den. De ver­kon­di­ging van de barm­har­tig­heid van God zie ik als essentieel voor onze tijd. Voor veel mensen is het de enige weg terug naar de Vader, naar Christus en zijn kerk.

De barm­har­tig­heid is een centraal thema in de heilige Schrift. Het mooiste wordt het wel ver­woord in de parabel van ‘de Verloren Zoon’, ver­teld door Jezus zelf. De Verloren Zoon is niet slecht, maar zoekt het geluk op de ver­keerde plaats. “In een ver land”, staat er. Ver weg van zijn Vader. Daar raakt zijn leven in het slop. Die hele wereld van klatergoud veran­dert in een varkensstal. “En toen dacht hij terug aan zijn vader”. Het is de erva­ring van veel mensen in onze tijd.

Dit prach­tige evan­ge­lie leert ons wat voor een Vader God is. Een Vader die zijn kind niet vergeten is, maar elke dag de weg heeft afgetuurd om te zien of hij hem nog niet terug zag komen. En als hij hem dan ein­de­lijk ziet, hem tegemoet snelt, omhelst, alles vergeeft en met welda­den overlaadt. Zo’n Vader is God. Een Vader die wacht tot wij moe wor­den van onze eigen fouten en zwak­he­den, en dan terug­ko­men naar Hem.

Ik kan me nog her­in­ne­ren hoe ik als kape­laan dit evan­ge­lie op school aan de kin­de­ren voorlas uit een kin­der­bij­bel. Na afloop kwam een klein meisje van een jaar of zes naar me toe en zei: “Kape­laan, wat was dat mooi. Ik moest helemaal huilen”. Kin­de­ren kunnen die oermen­se­lijke erva­ring van zonde, berouw en ver­ge­ving uitstekend begrijpen. De parabel laat ook ons begrijpen met hoeveel pijn God wacht op terug­keer van de mens die Hem verlaten heeft.

Barm­har­tig­heid bij Faustina

Zo spreekt Jezus ook tegen Faustina. Hij bemoe­digt de mens die onder het kwaad van zijn leven gebukt gaat, met grootse troos­ten­de woor­den: “Geen enkele zonde, ook al was zij een afgrond van slecht­heid, kan mijn barm­har­tig­heid uit­putten. Al waren zijn misda­den zo zwart als de nacht, toch zal de zon­daar, die zijn toevlucht neemt tot mijn barm­har­tig­heid, Mij ver­heer­lij­ken en mijn lij­den eren. In het uur van zijn dood zal Ikzelf hem verde­digen als mijn eer.

De grootste zon­daar ont­wa­pent mijn toorn, als hij roept om medelij­den. Ik zal hem recht doen door mijn ondoorgron­de­lijke onein­dige barm­har­tig­heid”. Maar ook waar­schuwt Jezus: “Hij die wei­gert te gaan door de deur van mijn barm­har­tig­heid, zal moeten gaan door de deur van mijn ge­rech­tig­heid”. De hemel is een reali­teit, maar ook de hel. Zuster Faustina wordt in de geest meege­voerd naar hemel, vagevuur en hel. Het laatste grijpt haar zo aan dat ze sindsdien vurig en “zon­der ophou­den smeekt om Gods barm­har­tig­heid voor de zon­daars”.

In 2002 was Johannes Paulus II in Polen. In de basiliek van de God­de­lijke Barm­har­tig­heid in Krakau, citeert hij woor­den uit het dag­boek van zuster Faustina: “Van hier uit moet een vonk uit­gaan die de wereld voor­be­reidt op de weder­komst. Deze vonk moet verlicht wor­den door de genade van God.  Dit vuur van barm­har­tig­heid moet gebracht wor­den in de hele wereld”.

De ver­lich­ting van de gewetens

Ook geeft Jezus aan Faustina nog een geheim. Hij belooft een teken van barm­har­tig­heid dat de hele mens­heid zal omvatten. “Er zal duisternis zijn over de hele wereld. Dan zal het teken van het Kruis aan de hemel wor­den gezien. Van de plaats waar de han­den en voeten van de Ver­los­ser waren gena­geld zal een groot licht komen dat de aarde zal verlichten voor een korte periode”. In dit licht zal ieder zijn eigen hart zien door Gods ogen. Veel mensen zullen schrikken van zich­zelf, maar het is bedoeld om alle mensen de kans te geven naar God terug te keren. Zoals de zalige Maria Esperanza het formuleerde: “Het geweten van Gods geliefde volk moet met geweld door elkaar wor­den geschud, opdat zij ‘hun huis op orde brengen’. Een groot moment nadert, een grote dag van licht. Het is het uur van beslis­sing voor de mens­heid”.

Ditzelfde is voorspeld door de kin­de­ren van Gara­bandal en door vele zieners en mystici. Wel is het zaak hier voorzich­tig mee om te gaan. Som­mi­ge zoge­noemde zieners gaan ermee aan de loop en vermengen het met allerlei dubieuze voorspellingen. Speculatie over tijd of details is niet be­lang­rijk. Waar het om gaat, is dat dit geen tijd is om toe­schou­wer te zijn of rus­tig af te wachten, maar om je gees­te­lijk huis op orde te brengen, je te verzoenen met God en je naaste, en je voor te berei­den op de ont­moe­ting met de Heer. Want dat moment zal on­her­roe­pe­lijk komen, bij dit gebeuren of bij onze dood. Jezus zelf gaf ons al de verma­ning: “Weest ook ge bereid, omdat de Mensen­zoon komt op het uur waarop gij het niet verwacht”.