Woord van de bisschop

Kerstmis en de Maya-kalender

We kijken uit naar Kerst­mis, 25 de­cem­ber, de dag waarop we de geboorte vieren van onze Ver­los­ser, de komst van God in onze wereld. Velen kijken op dit moment echter vooral uit naar een andere dag, 21 de­cem­ber, de dag waarop de Maya kalen­der ein­digt. Tien­dui­zen­den hebben zich terugge­trok­ken in de bergen van Guatemala, de bakermat van de Maya cultuur, om het einde van de wereld af te wachten.

De Maya’s bereken­den kos­mische cycli van 5200 jaar, waarop in hun mytho­lo­gie steeds een tijdperk afloopt en een nieuw begint. 21 de­cem­ber is het zover. Na 26000 jaar gaat een vijfde cyclus ten einde, wat bij de Maya’s nog extra dra­ma­tiek heeft. Op die dag staan de zon en de aarde in conjunctie met het centrum van de melkweg.

De paus riep op tot be­zin­ning. Het baart hem zorgen dat velen het beleven als een soort kos­misch noodlot, waar men­se­lijk han­de­len geen zin meer heeft. Ook chris­ten­dom en bijbel kennen grootse eind­tijd profetieën, maar die wor­den steeds gegeven als appél aan de mens, als oproep tot beke­ring, een oproep om waak­zaam te zijn en ons gees­te­lijk voor te berei­den op de ont­moe­ting met de Heer.

Hij die 2000 jaar gele­den kwam als kind, verborgen in weerloos­heid en armoede, zal terug­ko­men in majes­teit en glorie. Jezus zelf maant ons de tekenen van de tijd te zien en verant­woor­de­lijk­heid te nemen. Vele mystici en zieners wijzen op onze tijd als een tijd met apo­ca­lyp­tische bete­ke­nis. Al in 1954 zei paus Pius XII in een radiotoe­spraak: “Er zijn tekenen Heer, dat uw komst niet ver meer is”.

Het Kind van Betlehem zal komen als Koning, in de wereld, in de ge­schie­de­nis en in ons eigen leven. Dat laatste zullen we in ieder geval allemaal meemaken. Eens zullen we voor Hem staan, en Hem zien zoals Hij is, de Zoon van God, de Koning van hemel en aarde. Dan zullen we beseffen wat een enorm voor­recht het was om in dit leven al met Hem verbon­den te zijn door geloof en doopsel. Tenminste als je geloof echt is, en het je leven tekent. We zullen Hem in de armen vallen, en Hij zal ons binnenlei­den in zijn Ko­nink­rijk. Alleen Hij is de Weg, de Waar­heid en het Leven voor iedere mens.

De reali­teit van gees­te­lij­ke dingen

Kort­ge­le­den zag ik een do­cu­mentaire over een Ameri­kaanse professor, Howard Storm, een overtuigd atheïst. In zijn colleges spotte hij regel­ma­tig met God en geloof. Een stu­dente, een zuster, besloot voor hem te gaan bid­den. Ze moest het 13 jaar vol­hou­den. Toen werd hij ziek, zweefde op de rand van de dood, en kreeg een ‘Bijna dood erva­ring’. Het zette zijn leven op de kop. Hij zag wel het Licht, maar werd steeds dieper getrokken in de duisternis. Paniek overviel hem. Uit zijn kin­der­tijd herinnerde hij zich een gebedje tot Jezus, en bad voor het eerst na vele jaren. Ineens stond de Heer naast hem,

en trok hem weg voor de poorten van de hel. Daarna werd hij in de geest mee­ge­no­men naar andere werel­den. Geheimen wer­den hem geopen­baard. Wat hij heeft ervaren, noemt hij ‘hyper reali­teit’. Dit aardse leven in vergelij­king daar­mee een soort halfslaap, waaruit we bij de dood zullen ont­waken. Howard Storm heeft het nu tot zijn missie gemaakt om mensen Jezus te doen kennen als hun enige Redder en Ver­los­ser, en hen te door­drin­gen van de reali­teit van gees­te­lij­ke dingen.

Velen zien niet die groots­heid van hun leven. Wat er na de dood komt, zien we wel, denken ze. Een grandioze vergis­sing. Wat er dan komt staat niet los van wat er nu is. Wat je hier zaait, zul je daar oogsten. Wat je hier uitstrooit aan liefde, waar­heid, ge­rech­tig­heid, aan trouw, geloof en gebed, daaruit wordt je eeuwige kleed geweven.

Dit is geen tijd om toe­schou­wer te zijn, maar om ons voor te berei­den op de dingen die komen gaan. Een tijd om te strij­den tegen alles wat kwaad is in ons­zelf en om ons heen, om te groeien in geloof, hoop en liefde, om ver­ge­ving te vragen waar nodig en ver­zoe­ning te bewerken waar moge­lijk. We hebben hoop, niet omdat we zon­der zonde zijn, maar omdat 2000 jaar gele­den dit Kind geboren is, de Zoon van God, om onze zon­den te ver­ge­ven, onze lasten te dragen, en onze won­den te helen. Moge velen dezer dagen in het Kind van Betlehem hun Koning en Ver­los­ser herkennen, en door Hem inner­lijke vrede, en eeuwig leven en geluk oogsten.

Ik wens u allen van harte een Zalig Kerst­feest en Gods zegen over het nieuwe jaar.

(uit Samen Kerk de­cem­ber 2012)